Zevenentwintig jaar

Zevenentwintig jaar zat Nelson Mandela gevangen omdat hij vond dat iedereen in zijn land gelijk moest zijn. Hij hakte stenen in een groeve waar het licht zo fel was dat zijn ogen er blijvend door beschadigd raakten. Zijn beste jaren gingen voorbij achter muren.

Toen hij eindelijk vrijkwam, hield de wereld de adem in. Zou hij wraak nemen? Mandela deed iets anders. Hij werd president en nodigde een van zijn oude bewakers uit als eregast. Een jaar later stapte hij een stadion binnen in het rugbyshirt van de mensen die hem hadden opgesloten, en zestigduizend van hen scandeerden zijn naam.

Hij had elk recht om te haten. Hij koos iets wat veel moeilijker is. Winnen, en dan je vijand de hand reiken.