Elke herinnering wordt opnieuw geschreven

Je zou denken dat een herinnering ergens ligt, als een foto in een la. Je pakt hem, je kijkt, je legt hem terug.

Zo werkt het niet. Onderzoekers ontdekten dat een herinnering bij het ophalen even los komt te liggen en daarna opnieuw moet worden vastgelegd. In dat korte moment is hij kneedbaar. Wat je nu weet en voelt, schrijft mee.

Dat betekent dat je een verhaal uit je eigen leven nooit puur terugziet. Je ziet de laatste versie, met alle keren dat je eraan dacht erin verwerkt.

Het klinkt onrustig en het is ook hoopvol. Een pijnlijke herinnering is geen steen. Wie hem ophaalt met iemand erbij die luistert, legt hem net iets anders terug.