De vrouw die bleef zitten

Montgomery, Amerika, 1955. Een naaister stapt na haar werk in de bus naar huis. Ze heet Rosa Parks. De regels zijn daar dan zo: zwarte mensen moeten opstaan als een witte passagier hun plek wil hebben. Die avond komt dat moment. De chauffeur zegt dat ze moet opstaan. En Rosa Parks blijft zitten.

Ze schreeuwt niet en scheldt niet. Ze blijft gewoon zitten, rustig, met haar tas op schoot. Ze wordt gearresteerd. Maar de stad heeft het gezien. Een jaar lang laten duizenden mensen de bussen leeg rijden en lopen ze naar hun werk, kilometers ver, elke dag, tot de regel wordt afgeschaft. Later zei ze: mensen denken dat ik moe was van het werken, maar ik was maar één ding moe, toegeven. Soms begint een omwenteling met iemand die blijft zitten.