De dans van de bijen
Een bij vindt een veld vol bloemen, ver van de korf. Ze drinkt, vliegt terug en doet dan iets wonderlijks: ze begint te dansen. Op de raat, in het donker, loopt ze een achtje en trilt ze met haar lijf, terwijl tientallen bijen om haar heen dringen om het te voelen.
Die dans is een boodschap. De richting van het achtje wijst waar de bloemen staan, gemeten aan de stand van de zon. Hoe langer ze trilt, hoe verder weg het veld. De andere bijen lezen de dans, vliegen uit en vinden bloemen die ze nooit eerder zagen. Het duurde tot vorige eeuw voordat een onderzoeker de dans kon ontcijferen; hij kreeg er de Nobelprijs voor. Bijen hadden toen al miljoenen jaren een taal. Wij hadden alleen nog niet opgelet.
